۩۞۩ آتش ب اختیار ۩۞۩ - حقوق مردگان بر زندگان

فال

کلیپ موبایل

قالب وبلاگ

اس ام اس عاشقانه

۩۞۩ آتش ب اختیار ۩۞۩
ما سرباز لشکر عشق سید خامنه ایم ...

Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت


بازدید : مرتبه
تاریخ : شنبه 19 آذر 1390

حقوق مردگان بر زندگان  
بدانكه چون بر كسى آثار موت ظاهر شود اول كسیكه باید باحوال او بپردازد آنشخص خودش است كه سفر ابدى و آخرت در پیش دارد و در خور آن سفر او را توشه میباید، پس اول چیزى كه او را ضرور است اقرار بگناه و اعتراف بتقصیر و ندامت از گذشته ها و توبه كامل كردن است ، تضرع و زارى بجناب مقدس ایزدى كردن كه از گناهان گذشته او درگذرد، احوال و اهوالیكه در پیش دارد او را بخود و دیگران نگذارد، پس متوجه وصیت شود وحقوق خدا و خلق آنچه در ذمه آن باشد ادا كند و بدیگران نگذارد كه بعد ازمردن اختیار از دستش بدر رود و بحسرت در اموال خود نگرد، شیاطین جن و انس وسوسه ها كنند، اوصیا و وارثان او را مانع شوند كه ذمّه او را برى سازند و او را چاره نباشد، گوید كه برگردانید مرا آنقدر كه آنچه از اعمال شایسته خواهم در مال خود بكنم ، از او نشنوند و حسرت و ندامت سود نبخشد پس بقدر ثلث مال خود از براى خویشان و تصدقات و خیرات و آنچه مناسب حال خود داند وصیت كند، كه زیاده از ثلث را اختیار ندارد پس ابراء ذمه از برادران مؤ من خود بطلبد و هر كه را غیبت كرده باشد یا اهانتى یا آزارى باو رسانیده باشد اگر حاضر باشند از ایشان التماس كند كه او را حلال كنند و اگر حاضر نباشند از برادران مؤ من التماس كند كه براى او ابراء ذمه بخواهند پس امور اطفال و عیال خود را بعد از توكل بر جناب مقدس الهى بامینى بگذارد، وصى براى اولاد صغیر خود تعیین نماید پس كفن خود را مهیا كند، از شهادتین و عقاید حق و اذكار و ادعیه و آیات آنچه در تركیب مسطور مذكور است ، این رساله گنجایش ذكر آنها ندارد، بتربت حضرت امام حسین علیه السّلام بفرماید كه بنویسند و این در صورتى است كه پیشتر غافل شده باشد و كفن را مهیا نكرده باشد و اگر نه مؤ من میباید كه همیشه كفنش مهیا باشد و نزد او حاضر باشد، چنانچه از حضرت صادق علیه السّلام منقول است كه : هر كه كفنش با او باشد در خانه اش او را از غلافلان ننویسند و گاه كه نظر كند بآن كفن ثواب یابد و باید كه بعد از آن دیگر در فكر زن وفرزند و مال نباشد، متوجه جناب مقدس ایزدى شود و بیاد او باشد، تفكر كند كه این امور فانى بكار او نمى آید، بغیر لطف حق و رحمت پروردگار در دنیا و آخرت چیزى بفریاد او نمى رسد، بدانكه چون توكل بر حق تعالى كند امور بازماندگان او به حسن وجوه صورت خواهد یافت ، بداند كه اگر خود باقیماند بدون مشیت الهى نفعى بایشان نمیتواند رسانید، ضررى از ایشان دفع نمیتواند كرد، آن خداوندى كه ایشان را آفریده است از او به ایشان مهربانتر باشد، از شفاعت رسولخدا صلّى اللّه علیه وآله وسلّم و حضرت ائمه معصومین علیهم السّلام امید عظیم داشته باشد، منتظر قدوم شریف ایشان باشد، بداند كه همگى در آنوقت حاضر میشوند، شیعیان خود را بشارتها میدهند، ملك الموت را سفارشها میكنند.
بسند معتبر از حضرت صادق علیه السّلام منقول است كه : هر كه در وقت مرگ وصیت نیكو نكند علامت نقصان عقل و مروت اوست ، گفتند یا رسول اللّه چگونه ، وصیت فرمود كه چون نزدیك وفات او شود مردم نزد او جمع شوند بگوید، اَللّهُمَّ فاطِرُ السَّمواتِ وَالاَْرْضِ عالِمُ الْغَیْبِ وَ الشَّهادَةِ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ اِنّى اَعْهَدُ اِلَیْكَ اِنّى اَشْهَدُ اَنْ لااِلهَ اِلاّ اَنْتَ وَحْدَكَ لاشَریكَ لَكَ وَ اَنَّ مُحَمَّدا صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ عَبْدُكَ وَ رَسُولُكَ وَ اَنَّ السّاعَةَ آتِیَةٌ لارَیْبَ فیها وَ اَنَّكَ تَبْعَثُ مَنْ فِى الْقُبُورِ وَ اَنَّ الْحِسابَ حَقٌ وَ اَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌ وَ ما وَعَدَ اِللّهُ فیها من النَّعیم الْمَاءْكُلِ والمَشْرَبِ والنكاحِ حَقُّ وَ اءَنَّ النّارَ حَقَّ وَ اءَنَّ الاَیمِنَ حَقُّ وَ اَنَّ الَذَینَ كما وَصَفْتَ وَ اءَنَّ الاِْسْلامَ كَما شَرَعْتَ وَ اِنَّ الْقَوْلَ كَما قُلْتَ وَ اَنَّ الْقُرْآنَ كَما اَنْزَلَتْ وَ اَنَّكَ اَنْتَ اللّهُ الْحَقُّ الْمُبینُ وَ اِنّى اَعهَدُ اِلَیْكَ فِى الدّارِ الدُّنْیا اَنّى رَضیتُ بِكَ رَبّا وَ بالا سلامِ دینا وَ بمُحمَّدٍ ((صلّى اللّه علیه وآله وسلّم )) نَبِیَّا وَبِعَلِی اِماما وَ بِالقُرآنِ كِتابا وَ اءَنَّ اءَهْلً بَیْتِ نَبِیِّك ((علیه وعلیهم السلام )) اءَئِمَّتی اَللّهُمَّ اَنْتَ ثِقَتى عِنْدَ شِدَّتى وَ رَجائى عِنْدَ كُرْبَتى وَ عُدَّتى عِنْدَ الاُْمُوُرِ الَّتَى تَنْزِلُ بى وَ اَنْتَ وَلِیّى فى نِعْمَتى وَ اِلهى وَ اِلهُ آبائى صَلّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَلا تَكِلَنْى اِلى نَفْسى طَرْفَةَ عَیْنْ اَبَدا وَ آنِسْ فى قَبْرى وَحْشَتى وَ اجْعَلْ لى عِنْدَكَ عَهْدا یَوْمَ الْقاكَ مَنْشورا پس حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم فرمود كه : این عهد و پیمان میت از روزیكه میخواهد وصیت كند و وصیت لازم و واجب است بر هر مسلمانى ، پس حضرت صادق علیه السّلام بعد از نقل این حدیث فرمود، كه تصدیق این سخن در سوره مریم هست كه حقتعالى میفرماید، لایَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ اِلاّ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْدا یعنى در قیامت مالك شفاعت نیستند، مگر كسیكه گرفته باشد نزد پروردگار بخشنده عهدى و این آن عهد است .
حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم بحضرت امیرالمؤ منین علیه السّلام فرمود كه این وصیت را تویاد گیر و بیاد اهل بیت خود و شیعیان خود بده چنانچه جبرئیل تعلیم من نمود، اگر صحیفه خود را بیشتر درست نكرده باشد جمعى از مؤ منان را حاضر كند، بر اعتقادات خود ایشان را گواه بگیرد، باین نحو بگوید بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم اَشْهَدُ اَنْ لااِلهَ اِلاّ اللّهُ وَحْدَهُ لاشَریكَ لَهُ وَاَنَّ مُحَمَّدا عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ انَّ الْجَنَّةَ حَقُّ وَ اَنَّ النّارَ حَقُّ وَ اَنَّ السّاعَةَ آتِیَةٌ لارَیْبِ فیها وَ اَنَّ اللّهَ یَبْعَثُ مَنْ فِى الْقُبُورِ پس بنویسد بر پارچه یا كاغذى بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمن الرَّحیمِ شَهِدَ الشُّهُودُ الْمُسَمَّونَ فى هذَالْكِتابَ اَنَّ اَخاهُمْ فِى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ فُلانٌ بِن فُلانٍ و نام خود را و پدر خود را بنویسد اءُشْهِدُ هُمْ وَ اَسْتَوْدِ عُهُمْ وَ اءُقِرُّ عِنْدَهُمْ اَنَّهُ یَشْهَدُ اءنْ لااِلهَ اِلاّ اللّهُ وَحْدَهُ لاشَریكَ لَهُ وَ اَنَّ مُحَمَّدا صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ اَنَّهُ مُقِرُّ بِجَمیعِ الاَْبْبیاء وَ الرُّسُلِ عَلَیْهِمُ السَّلامُ وَ اَنَّ عَلِیّا وَلِىُ اللّهِ وَ اِمامَهُ وَ اَنَّ الاَْئِمَةَ مِنْ وُلْدِهِ الاَْئِمَةُ وَ اءنَّ اَوَّلَهُمُ الْحَسَنُ وَالْحُسَیْنُ وَ عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ مُحَمَّدِبْنِ عَلِىّ وَ جَعْفَرِبْنِ مُحَمَّدٍ وَ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ وَ عَلیِی بْنِ مُوسى وَ مُحَمَّدِبْنِ عَلِىِّ بْنِ مُحَمَّدٍ وَالْحَسَنِ بْنِ عَلِىّ وَالْقائِمِ الْحُجَّةِ عَلَیْهِمُ السَّلامُ وَ اَنَّ الْجَنَّةَ حَقُّ وَالْنّارَ حَقُّ وَالسّاعَةَ آتِیَةٌ لا ریْبَ فیها وَ اَنَّ اللّهَ یَبْعَثُ مَنْ فِى الْقُبُورِ وَ اَنَّ مُحَمَّدَا صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَالِهِ رَسُولُهُ جآءَ بِالْحَقِّ وَ اَنَّ عَلیّا وَلِىُ اللّهِ وَ الْخَلیفَةُ مِنْ بَعْدِ رَسُولِ اللّه صَلیَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَالِهِ وَاسْتَخْلَفَهُ فى اُمَةّ مُوَدّیا لاَِمْرِ رَبّهِ تَبارَكَ وَ تَعالى وَ اَنَّ فاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَ ابْنَیَهْا الْحَسَنَ وَالْحُسَیْنَ اَبْناءُ رَسُولِ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَ سِبْطاهُ وَ اِمامَا الْهُدى وَ قائدا الرَّحْمَةِ وَ اَنَّ عَلِیّا وَ مُحَمَّدا وَ جَعْفَرا وَ مُوسى وَ عَلِیّا وَ مُحَمَّدا وَ عَلِیّا وَ حَسَنا وَالْحُجَّةَ عَلَیْهِمُالسَّلامُ ائِمَةً وَقادَةً وَ دُعاةً اِلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ حُجّةً عَلى عِبادِهِ پس بگوید بگواهان كه نامشان در آن صحیفه نوشته خواهد شد یا فلان یا فلان و نامشان را بگوید اَثْبِتُوا اِلَىٍَّّ هذِهِ الشَّهادَةِ عِنْدَكُمْ حَتّى تَلْقُونى بِها عِنْد الْحَوْضِ پس گواهان باو بگویند یا فلان نَسْتَوْدِعُكَ اللّهُ وَالشَّهادَةَ وَالاِْقْرارَ وَالاِْخاءَ وَ مَوْعُودَهُ عِنْدَ رَسُولِ اللّهِ ((صلّى اللّه علیه وآله وسلّم )) وَنَقْرَاءُ عَلَیْكَ السَّلام وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَكاتُهُ پس صحیفه را بپیچند، مهر كنند بمهر آن شخص و بمهر گواهان و از جانب راست میت با جریده بگذارند.
از حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم منقول است كه : بر سر شخصى از انصار در وقت جان كندن حاضر شدند، از او پرسیدند كه خود را چون مییابى ؟ گفت امید از رحمت الهى دارم ، از گناهان خود میترسم فرمود كه این دو حالت در اینوقت در دل كسى نمیباشد مگر آنكه خدا امیدش را میدهد، از آنچه میترسد او را ایمن میگرداند.
در حدیث دیگر منقول استكه : حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم حاضر شدند، نزد شخصى كه در حالت احتضار بود و فرمود كه بگو: اَللّهُمَّ اغْفِرلِىَ الْكَثیرَ مِنْ مَعْصِیَتِكَ وَاقْبَلْ مِنّىِ الْیَسیرَ مِنْ طاعَتِكَ و اما آنچه متعلق بخویشان و برادران مؤ من است ، باید كه او را در چنین حالى تنها نگذارند و نزد او قرآن و دعا بخوانند، اعتقاد بوحدانیت خدا و رسالت حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم و امامت ائمه معصومین علیه السّلام و سایر اعتقادات حق را از بهشت و دوزخ و صفات كمالیه الهیه و تنزیه خدا مكرر بگویند، كه او بگوید و اگر نتواند گفت بر او بخوانند، دعاى عدیله را بر او بخوانند، معنیش را اگر عربى نداند بر او القا كنند و پایش را بسوى قبله كنند و در آنوقت حایض و جنب نزد او نیایند كه ملائكه از ایشان نفرت میكنند، اگر كسى دیگر حاضر نباشد براى اضطرار نزد او باشند و چون نزدیك شود كه جانش بیرون رود آنها بیرون روند.
در احادیث معتبر وارد شده است كه : اگر جان كندن بر او دشوار شود او را ببرند بآن جائیكه همیشه نماز میكرده است ، یا روى جانمازیكه بر آن نماز میكرده است ، او را بخوابانند كه اگر امید شفا هست شفا مییابد و گر نه جانش بآسانى بیرون میآید.
در حدیث معتبر منقول است كه : حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم داخل شدند، بر شخصى از فرزندان عبدالمطلب و او در حال احتضار بود، فرمود كه پاى او را بسوى قبله كنید، تا ملائكه باو رو آورند، و رحمت الهى متوجه او گردد.
از حضرت امام رضا علیه السّلام منقول است كه : زینهار كه در حال احتضار دست بر او مگذارید، اگر دست و پا زند مانعش نشوید، چنانچه جاهلان میكنند و نزد او قرآن بخوانید، یاد خدا بكنید و صلوات بر رسول وآل او بفرستید.
در حدیث دیگر منقول است كه : فرزندى از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام در احتضار بود، حضرت امام محمد باقر علیه السّلام در كنار خانه او نشسته بودند و هر گاه كسى نزد او میرفت منع میكردند، میفرمودند كه دست بر او مگذارید كه او در این حالت در نهایت ناتوانیست ، و هر كه دست بر او میگذارد چنانست كه او را كشته است .
در حدیث معتبر از رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم منقول است كه : تلقین كنید مردگان خود را كه لااِلهَ اِلاّ اللّهُ بگویند كه هر كه آخر سخنش لااِلهَ اِلاّ اللّهُ باشد، داخل بهشت شود.
در حدیث دیگر فرمود لااِلهَ اِلاّ اللّهُ تلقین ایشان بكنید كه گناهان را درهم میشكند، و در حدیث صحیح از حضرت امام محمد باقر علیه السّلام منقول است كه : هر گاه كسى را در وقت جان كندن بیابید این كلمات فرج را تلقین كنید كه او بگوید لااِلهَ اِلاّ اللّهُ الْحَلیمُ الْكَریمُ لااِلهَ اِلاّ اللّهُ الْعَلىُّ الْعَظیمُ سُبْحانَ اللّهَ رَبِّ السَّمواتِ السَّبْعِ وَ رَبِّ الاَرَضینِ السَّبْعِ وَمافیهِنَّ وَما بَیْنَهُنَّ وَ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظیمِ وَالْحَمْدُلِلّهِ رَبِّ الْعالَمینَ.
در حدیث دیگر منقول است كه : هر كه از اهل خانه حضرت امیرالمؤ منین علیه السّلام محتضر میشد، حضرت كلمات فرج را تلقین ایشان میفرمود، كه بخوانند چون ایشان مى خواندند میفرمود برو كه دیگر بر تو باكى نیست .
در حدیث حسن دیگر منقول است كه : حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم بنزد شخصى از بنى هاشم حاضر شدند، در حال جان كندن و فرمودند كه این كلمات را بخوان یعنى كلمات فرج را چون خواند، گفتند الحمدللّه كه خدا او را از آتش جهنم نجات داد.
در حدیث معتبر دیگر از حضرت صادق علیه السّلام منقول است كه : هیچكس نیست مگر آنكه شیطان جمعى از شیاطین راموكل مى گرداند، بر او در وقت مردن كه او را بشك اندازند، در دین خود تا جانش مفارقت كند، اگر كسى مؤ من كامل باشد نمیتوان او را بشك انداخت پس ‍ در آنحال تلقین ایشان بكنید، بكلمات فرج و شهادتین اقرار بائمه علیهم السّلام یك یك را تا از سخن گفتن بازماند.
در حدیث دیگر فرمود كه اگر بت پرستى در وقت مردن اقرار بامامت ائمه معصومین علیهم السّلام بكند، دین تشیع را اعتقاد كند آتش جهنم بهیچ عضو او نرسد.
در حدیث دیگر فرمود كه شخصى را مرگ در رسید حضرت رسول خدا صلّى اللّه علیه وآله وسلّم نزد او حاضر شدند، با جماعتى از اصحابه و او بیهوش بود پس حضرت فرمودند كه اى ملك الموت دست از او بردار، تا از او سؤ ال كنم پس آن شخص بهوش آمد حضرت فرمود چه چیز میبینى گفت سفیدى بسیار و سیاهى بسیار میبینم ، فرمود كه كدام یك بتو نزدیكترند گفت سیاهى حضرت فرمود، كه بگو اَللّهُمَّ اغْفِرُلِىَ الْكَثیرَ مِنْ مَعاصیكَ وَ اقبَلْ مِنّىِ الْیَسیرَ مِنْ طاعَتِكَ پس آن شخص بیهوش شد، باز بملك الموت فرمود كه دست از او بردار پس او بهوش آمد حضرت فرمود كه چه چیز مى بینى گفت سفیدى بسیار و سیاهى بسیار مى بینم فرمود كه كدام یك بتو نزدیكتر است گفت سفیدى حضرت فرمود كه او را آمرزیدند، پس حضرت صادق علیه السّلام فرمود كه نزد هر كه حاضر شوید، در این حال بگوئید كه این دعا بخواند.
در حدیث دیگر منقول استكه : حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم نزد جوانى حاضر شدند در وقت مردن و باو گفتند بگو لااِلهَ اِلاّ اللّهُ و او زبانش بند شده بود و نتوانست گفت ، حضرت پرسیدند از زنیكه بر بالین او نشسته بود، كه این مادر دارد؟ گفت من مادر اویم فرمود، كه از او خوشنودى یا بر او غضبناكى ؟ گفت شش سال است با او سخن نگفته ام فرمود كه از او راضى شو گفت راضى شدم ، پس ‍ حضرت بآن جوان گفت كه بگو لااِلهَ اِلاّ اللّهُ زبانش گشوده شده بود و گفت ، پس حضرت از او پرسیدند، كه چه چیز مى بینى گفت مرد سیاه بدبوئى و بدروئى جامه چركینى را مى بینم كه نزدیك من است و گلوى مرا گرفته بود، حضرت فرمود كه بگو: یا مَندیَقْبَلُ الْیَسیرَ وَ یَعْفُوا عَنِ الْكَثیرَ اِقْبِلّ مِنَ الْیَسیرَ وَ اَعْفُ عَنّىِ الْكَثیرَ اِنَّكَ اَنْتَ الْغَفوُرُ الرَّحیمُ چون آن جوان این دعا را خواند، حضرت فرمود كه چه چیز مى بینى گفت مرد سفیدروى خوشبوئى خوش جامه را میبینم ، كه نزدیك من است و آنمرد سیاه مى رود، فرمود كه بار دیگر این دعا بخوان چون خواند فرمود كه چه میبین گفت آن سیاه را نمیبینم و سفید را میبینم كه نزدیك من است این را گفت و فوت شد، پس چون شخصى فوت شود سنتست كه دهانش را برهم گذارند، چانه اش را ببندند، چشمش را برهم گذارند، دستهایش را بر پهلوهایش ‍ بكشند، جامه بر رویش بیندازند، قرآن نزد او بخوانند، زود بردارندش .
از حضرت صادق منقول است كه : سزاوار آنستكه برادران مؤ من را خبر كنند، بمردن او تا بجنازه او حاضر شوند، بر او نماز كنند، از براى او استغفار كنند، میت ثواب ببرد و ایشان ثواب ببرند.
در حدیث حسن از حضرت صادق علیه السّلام منقول است كه : چون مؤ من را بقبر مى گذارند، ندا میكنند او را كه اول عطائیكه تو را دادیم بهشت و اول عطائیكه دادیم ، اینها را كه بجنازه تو آمدند، آمرزش گناها است .
در حدیث دیگرفرمود كه اول تحفه كه بمؤ من میدهند در قبر آنستكه مى آمرزند هر كس را كه همراه جنازه او بوده است .
در حدیث دیگر فرمود كه هر كه همراهى جنازه مؤ منى بكند تا او را دفن كنند، حق تعالى در قیامت هفتاد ملك بر او بگمارد كه همراهى از براى او كنند استغفار از قبر تا بموقف حساب و فرمود كه هر كه یك طرف جنازه را بگیرد، بیست و پنج گناه كبیره اش آمرزیده شود، اگر چهار طرف را بگیرد از گناهان بیرون آید، بهتر آنستكه اول دست راست میت را كه جانب چپ جنازه است به دوش راست خود بردارد، پس پاى راست میت را به دوش راست بردارد، پس پاى چپ میت را بدوش چپ بردارد، پس دست چپ میت را بدوش چش بردارد، پس ‍ چون خواهد كه دیگر تربیع كند، از پیش روى جنازه نرود بلكه از جانب پشت جنازه برگردد باز به همان روش تربیع بجا آورد وبهتر آن است كه پشت جنازه یا پهلوهاى جنازه راه رود و پیش جنازه نرود، ظاهر احادیث آنستكه اگر جنازه مؤ من باشد پیش آن راه رفتن خوبست و در جنازه خلاف مذهب پیش آن نباید رفت ، زیرا كه ملائكه او را استقبال بعذاب میكنند، وبا جنازه سوار رفتن مكروه است .
از حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم منقول است كه : هر كه جنازه را ببیند، این دعا بخواند هیچ ملكى در آسمان نماند مگر آنكه گریه كنند، از براى ترحم بآواز او اَللّهُ اَكْبَرُ هذا ما وَعَدَنَا اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ صَدق اللّهُ وَ رَسُولُهُ اللّهُمَّ زِدْنا اِیْمانا وَ تَسْلیما الْحَمْدُلِلّهِ الَّذى تَعَزَّرَ بِالْقُدْرَةِوَ قَهَرَ الْعِبادَ بِالْمَوتِ.
از حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم منقول است كه : هر كه تشییع جنازه بكند بهر قدمیكه بردارد صد هزار حسنه براى او نوشته شود، صد هزار گناه از او محو شود، صد هزار درجه براى او بلند شود، اگر بر جنازه اش نماز كند، حقتعالى بعد از فوت او صد هزار ملك را بفرستد، كه بر جنازه او نماز كنند، از براى او استغفار كنند، تا وقتى كه دفن شود، اگر بماند تا وقت دفن همان صدهزار ملك را حقتعالى مقرر فرماید، كه از براى او استغفار كنند، تا از قبرش بیرون آید در قیامت .
در حدیث معتبر از حضرت امام محمد باقر علیه السّلام منقول است كه : هر كه مؤ منى را غسل دهد، چون او را از پهلو بپهلوى دیگر بگرداند، این دعا بخواند گناهان یكساله او آمرزیده شود، مگر گناها كبیره اَللّهُمَّ اِنَّ هذا بَدَنُ عَبْدِكَ الْمُؤْمِنْ وَقَدْ اَخْرَجْتَ رُوحهُ مِنْهُ وَ فَرَّقْتَ بَیْنَهُما فَعَفْوَكَ عَفْوَكَ.
در حدیث دیگر فرمود هر كه میتى را غسل بدهد، و آنچه از عیبهاى آن میت بر او ظاهر شود، بكسى نقل نكند گناهانش آمرزیده شود.
در حدیث دیگر فرمود كه حضرت موسى علیه السّلام از پروردگار خود پرسید، كه چه ثواب دارد كسیكه میتى را غسل بدهد وحى باو رسید كه اورا از گناهان میشویم ، مانند روزیكه از مادر متولد شده است .
در حدیث حسن از حضرت صادق علیه السّلام منقول است كه : هر كه مؤ منى را غسل دهد، در وقت غسل دادن مكرر بگوید رَبِّ عَفْوَكَ عَفْوَكَ خدا او را بیامرزد، در فقه الرضا علیه السّلام مذكور است كه در وقتیكه دست بر شكمش بمالد این دعا بخواند: اَللّهُمَّ اِنّى سَلَكْتُ حُبَّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِمْ فى بَطْنِهِ فَاسْلُكْ بِهِ سَبیلَ رَحْمَتِكَ.
در حدیث معتبر از حضرت امام محمد باقر علیه السّلام منقول است كه : هر كه كفن كند مؤ منى را چنانست كه ضامن پوشش او شده باشد تا روز قیامت ، هر كه بكند از براى مؤ منى قبرى چنان باشد كه او را در خانه موافقى جا داده باشد تا روز قیامت .
از حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم منقول است كه : هر كه بر جنازه میتى نماز كند، هفتاد هزار ملك بر او نماز كنند و گناهان گذشته اش آمرزیده شود، پس اگر همراهى كند تا او را دفن كنند بهر قدمى كه بردارد قیراطى از ثواب باو بدهند كه آن قیراط مانند كوه احد باشد.
در حدیث دیگر فرمود كه مؤ منى كه بر جنازه نماز كند، بهشت او را واجب گردد مگر آنكه منافق یا عاق پدر و مادر باشد.
بسند معتبر از حضرت صادق علیه السّلام منقول است كه : چون مؤ منى بمیرد و در جنازه او چهل نفر از مؤ منان حاضر شوند و بگویند اَللّهُمَّ اِنّا لانَعْلَمُ مِنْهُ اِلاّخَیْرا وَ اَنْتَ اَعْلَمُ بِهِ مِنّا یعنى خداوندا ما از او بغیر از نیكى نمیدانم و تو داناترى باحوال او از ما چون اینرا بگویند، حق تعالى فرماید كه من شهادت شما را قبول كردم و آمرزیدم آن گناهانى را كه میدانم و شما نمیدانید.
در حدیث معتبر دیگر از حضرت صادق علیه السّلام منقول است كه : اول چیزیكه در عنوان نامه مؤ من مینویسند بعد از مرگش آنچیزیست كه مردم در حق او میگویند، اگر نیك میگویند نیك مى نویسند و اگر بد میگویند بد مى نویسند.
در حدیث حسن از حضرت صادق علیه السّلام منقول است كه : چون میت را بقبر رسانى او را از پیش پاى قبر داخل كن پس چون در قبرش ‍ گذارى آیة الكرسى بخوان و بگو بِسْمِ اللّهِ وَ فى سَبیلِ اللّهِ وَ عَلى مِلَةِ رَسُولِ اللّهِ اَللّهُمَّ افْسَحْ لَهُ فى قَبْرِهْ وَالْحِقُهُ بِنَبِیِّهِ اَللّهُمَّ اِنْ كانَ مُحْسِنَا فَزِدْ فى اِحْسانِهِ وَ اِنْ كانَ مُسیئا فَاغْفِرْلَهُ وَارْحَمْهُ وَ تَجاوَزْ عَنْهُ واستغفار از برایش بسیار بكن و حضرت على بن الحسین علیه السّلام چون میت را داخل قبر میكردند، این دعا میخواندند اَللّهُمَّ جافِ الاَْرْضَ عَنْ جَنْبَیْهِ وَ صاعِدْ عَمَلَهْ وَ لَقِّهِ مِنْكَ رِضْوانا.
در حدیث دیگر فرمود كه چون میت را بقبر گذارند باید كه اولاى مردم باو نزدیك سرش باشد و نام خدا ببرد كه صلوات بر محمد و آل محمد بفرستد و پناه برد بخدا از شر شیطان و سوره حمد وقل اعوذ برب الناس و قل اعوذ برب الفلق و قل هواللّه احد وآیة الكرسى بخواند و اگر تواند رویش را برهنه كند و بر خاك گذارد و در آنجا تلقین كند او را بشهادتین و اقرار بائمه معصومین علیهم السّلام و سایر اعتقادات حق .
در حدیث دیگر فرمود كه چون خاك بر میت بریزى بگو: اِیْمانا بِكَ وَ تَصْدیقا بِبَعْثِكَ هذا ما وَعَدَنَا اللّهُ وَرَسُولُهُ تا آنكه بعدد هر ذره از آن خاك حسنه در نامه ات نوشته شود و چون قبر را پركنند و مردم بر گردند نزدیكترین مردم باو نزدیك سر قبر بنیشیند كه بآواز بلند او را تلقین كند، كه این تلقین باعث این میشود كه منكر و نكیر از او سئوال نكنند. و سنت موكد است كه در نزد قبر بعد از دفن میت او را تعزیه بگویند و پیش از دفن نیز مستحبست .
در حدیث معتبر از حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم منقول است كه : هر كه اندوهگینى را تعزیه بگوید، در روز قیامت او را حله بپوشاند ومثل ثواب آن صاحب مصیبت او را باشد بى آنكه از ثواب او چیزى كم شود.
در حدیث معتبر از حضرت صادق علیه السّلام منقول است كه : مرده گان را زیارت كنید كه ایشان خبر میشوند از رفتن شما و شاد میشوند و بشما انس میگیرند و چون بنزدیك قبر بروید بگوئید اَللّهُمَّ جافِ الاَْرْض عَنْ جُنُوبِهِمْ وَ صاعِدْ اِلَیْكَ اَرْواحَهُمُ وَ لَقِهّمْ مِنْكَ رِضْوانا وَاسْكُنْ اِلْیهِمْ مِنْ رَحْمَتِكَ ماتَصِلُ بِهِ وَحْدَتَهُمْ وَ تُؤ نِسُ بِهِ وَحْشَتَهُمْ اِنّكَ عَلَى كُلَّ شَیْى ء قَدیر.
در احادیث معتبره وارد شده است كه هر كه نزد قبر برادر مؤ من برود و رو بقبله دست بر قبرش بگذارد و هفت مرتبه سوره اناانزلناه فى لیلة القدر بخواند از ترس بزرگ روز قیامت ایمن گردد.
در روایت دیگر منقول است كه : حق تعالى او را وصاحب قبر هر دو را بیامرزد. ودر روایت معتبر منقول است كه : حضرت امام محمد باقر علیه السّلام نزد قبرى از شعیان ایستادند و این دعا خواندند اَللّهُمَّ ارْحَمْ غُرْبَتَهُ وَصِلْ وَحْدَتَهُ وَ انِسْ وَحْشَتَهُ وَ امِنْ رَوْعَتَهُ وَ اسْكُنْ اِلَیْهِ مِنْ رَحْمَتِكَ مایَسْتَغْنى بِها عَنْ رَحْمَةِ مَنْ سِواكَ وَالْحِقْهُ بِمَنْ كانَ یَتَوَلاهُ.
در روایت دیگر منقول است كه : هر كه سوره اناانزلناه نزد قبر مؤ منى بخواند هفت مرتبه حقتعالى ملكى را بفرستد كه عبادت الهى كند نزد قبر او و ثواب عبادت آن ملك را براى میت بنویسند و چون از قبرش محشور شود بهر هولى از اهوال قیامت كه برسد حقتعالى بسبب آن ملك آن هول را از از دفع كند تا داخل بهشت شود.
منقول است كه : مستحبست نزد قبر سوره حمد وقل اعوذ برب الناس و قل اعوذ برب الفلق و قل هواللّه و آیة الكرسى هر یك را سه مرتبه و سوره اناانزلناه را هفت مرتبه بخواند.
از حضرت رسول صلّى اللّه علیه وآله وسلّم منقول است كه : هر كه بر قبرستان بگذرد یازده مرتبه سوره قل هواللّه احد بخواند، ثوابش را بمردگان آن قبرستان ببخشد بعدد آنمردگان اجر و ثواب یابد. بدانكه چون این رساله محل ذكراحكام احتضار و غسل و كفن و نماز و دفن نبود قلیلى از آداب در اینجا مذكور شد، كه این رساله از این فوائد خالى نباشد و مفصل همگى در كتاب بحارالانوار مذكور است .



طبقه بندی: آداب و سنتهای اخلاق اسلامی «برگرفته از کتاب حلیة المتقین»، 
برچسب ها: حقوق مردگان بر زندگان،
ارسال توسط سرباز فدایی ولایت
آخرین مطالب
آرشیو مطالب
نظر سنجی
كدام یك از موضوعات این وبلاگ را بیشتر می پسندید ؟










صفحات جانبی
پیوند های روزانه
امکانات جانبی
محبوبیت در گوگل

Check Page Rank of your Web site pages instantly:

This page rank checking tool is powered by Page Rank Checker service

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic